Expositie: Ver(wond)eren


Locaties: De Kunstkamer, te Scherpenisse
Atrium en Gemeentehuis Tholen.
Datum nog niet bekend, er wordt gedacht aan dit najaar.

Een voorproefje,

Wij beleven avonturen.
We zwerven langs watergangen, inlagen,schorren, en vloedlijnen.
Knallen met klappers, pisfontjes, zweepjes en proppenschieters;
slingeren met stenen, gooien met rotte uien aan gepunte stokken,
met jute zakken en, in lange slingers met onszelf.
Wij groeien op voor galg en rad.

Een kleuterschool is er nog niet.
En als onze “grote school” uitgaat, rennen we joelend en schreeuwend
de vrijheid in…
We banjeren over slikken en weiden, doen wie het verst kan gooien,
spugen of pissen; kauwen op zoete sprieten, bewonderen wolken, b(k)evertjes,
blauwe distels en fluiten op fluitekruid en riet.
We rennen met het vee en springen over sloten, bestuderen keutels en drollen
van dieren en mensen.
We roken Spaans riet, blazen, inhaleren en hoesten als rovers.
We zien het ontkiemen van bonen, het gedrag van de mieren, het ontpoppen
van vlinders, het kalven van koeien, het dekken van merries, het hoeden van schapen.
We ontdekken de holen en nesten.
We zien ook het zwoegen op de akkers, het beslaan van de paarden, het dansen in de kroegen, het oogsten van de granen, het sterven van de dieren.
Het slachten van de varkens.

Er is overal leven.
De dood ligt voor het oprapen.

Jacq. Th. Wondergem (1930-2017)

Speelse vrijheid



Contact

Er verscheen een telefoonnummer in zijn scherm, wat hij weg wou drukken.
‘Zeker weer telemarketing?’
Toch nam hij op, terwijl hij lekker aan het koken was, tijdens het kamperen.
Het was Remco een vriend van vroeger, waar hij dagelijks mee op had getrokken, iets wat zijn vader destijds afkeurde.
‘Maar ik herken je stem helemaal niet, echt niet, gek hè, ben jij het echt?’ Had hij gezegd.
‘Heb je gehoord over mij van Aart?’ Vroeg Remco?
Ja, ‘Ik heb gehoord over je ziek zijn.’
Het was een lang telefoongesprek geweest, waarin Remco’s stem af en toe bekend voorkwam.
Ze deden net alsof ze de draad van vroeger weer op konden pakken.
‘Ik draai nog wel Santana,’ had hij gezegd, waarop Remco,’Hoe heette dat eerste nummer van die zwarte LP, die jij had, ook al weer?’
Lijstjes YouTube’s filmpjes over de WhatsApp volgden, met zo nu en dan een persoonlijke noot.
Na een vreemd nachtje slapen was hem weer eens goed duidelijk geworden, dat contact echt iets anders was.
Een mens, wou gezien worden, in het echt, al hoefde het niet elke dag.
Spontaan bezoek, als je er zin in had, met het geluk van een welkom.
Dat Remco zelf had gebeld, was speciaal voor hem, hij had er lang op gehoopt, de zender was ontvangen.
Nu koesterde hij het moment van vroeger toen hij met Remco optrok, hij was er dus nog!
Verjaarde levens, vaak verdoofd en wazig, vervlogen.