Away&Home(versie3)

Opa had zich dik aangekleed, midden in de nacht, scheen nog een keer met zijn knijpkat en stak een ‘zware brandaris’ op.
Vanuit Walcheren reed hij 40 km Noordwaarts, op de brommer, richting Oosterschelde, waar ik nu woon.
Achter het dijkwachters huisje, op een strekdam, plukte opa steevast zijn wilde mosselen.
En niet zo een klein beetje ook, tenminste 2 jute balen vol, en dat alles om zijn depressie tegen te gaan.
Als de ulster (weeginstrument waarmee je uit de losse hand kan wegen) tenminste 80 kg aangaf, verdween zijn depressie als sneeuw voor de zon, en dan zei hij tegen Larissa, ‘Ik ben nog nooit zo goed geweest!’
Larissa, mijn oma, was minder blij, zij deed de verwerking.
Elke mossel deed zij pok- en baardloos in een zoutwaterbad, om zand te laten braken, terwijl opa met kennissen flesjes bier dronk, die zij moest gaan halen.
Als ik mijn ogen dicht doe, hoor ik nog steeds het schelle gekras van een aardappelschilmesje over de paarsblauwe schelpen gaan.
At ik als kind zoveel schelpdieren, omdat er heel af en toe een klein pareltje in het zilverparelmoer lachte, of lustte ik ze echt?
Ik heb gelezen dat de pareltjes worden gevormd, als er zich een indringer in de schelp bevindt.

Mijn opa wist wel raad met de enorme afvalbergen van lege mosselschelpen.
Op het achterplaatsje werden ze begraven onder de aarde.
Al hadden de tomaten die er later op groeiden een verdacht smaakje naar vis.
Één keer had hij knalrode tomaten van de groenteboer, bij de tomaten van zijn eigen struiken gehangen.
Zo kon hij lekker opscheppen en iemand bij de beer nemen als degene vroeg, ‘Waar heb je die tomatenstruiken gekocht?’

Als ik de kust ruik, bij laag water, denk ik ver terug.
Vandaag zag ik hem helder voor me, met zijn stralende grijns, zittend op zijn rode brommertje.
Onderweg zijn, als doel op zich.
Samen met de grote schatten van moeder natuur, daar kom ik ook mijn bed voor uit.


 



Te pas en te onpas

200 woorden Column:

‘Schaf het coronatoegangsbewijs af’, een petitie via whatsapp, die ik kreeg van mijn nichtje.
Nu, een paar weken later, demonstraties; horecagelegenheid Waku Waku weigert de coronapas te vragen.
Hoe heeft het demissionaire kabinet de coronapas er door kunnen drukken?
Mona Keijzer ging naar huis, als niet gespleten zwam.
Steeds meer mensen, vooral jongeren laten zich vaccineren om van het gezeur af te zijn.
Vreemd dat je als gevaccineerd persoon, wel spontaan een sportschool of zwembad binnen kan.
Mogelijk besmet, zonder dat je het weet.
Nog even en ze vragen of je een QR-code kan tonen van je darmflora.
Vlees gegeten?, dan kunt u enkel naar de stal met luchtwasser, u bent namelijk slecht voor het klimaat.

Het woord splijtzwam triggert me, waar komt deze in het echt voor?
Ik vergeet de coronapas te installeren, download een paddenstoelen-app en ga het bos in.
Tot ik in loopas op een complotdenker bots, shit, dat is het laatste waar ik op zit te wachten.
Zouden we niet allemaal terug willen, naar het ‘oude normaal’, waarin corona wordt gezien als een ‘gewone ziekte’, die altijd onder ons zal zijn, net als in Denemarken?