Away&Home

Mijn Opa scheen nog een keer met zijn knijpkat en stak een ‘zware Brandaris’ op.
Aangekleed in een brandweerpak reed hij 40 km Noordwaarts, op de brommer, richting zee,
Achter het dijkwachters huisje, op een strekdam, plukte hij steevast zijn wilde mosselen.
En niet zo een klein beetje ook, tenminste 2 jute balen vol, en dat alles om zijn depressie tegen te gaan. Als de ‘ulster’, tenminste 80 kg aangaf, verdween zijn depressie als sneeuw voor de zon, dan zei hij tegen Larissa, “ik ben nog nooit zo goed geweest.”
Larissa mijn oma was minder blij, zij deed de verwerking.
Elke mossel deed zij pok- en baardloos in een zoutwaterbad, om zand te laten braken, terwijl opa met kennissen flesjes bier dronk, die zij moest halen.
Ik hoor nu nog het schelle geschraap van oma’s aardappelschilmesje dat over de paars-zwarte schelpen kraste.
At ik als kind zoveel schelpdieren, omdat er heel af en toe een klein pareltje in het zilverparelmoer lachte, of lustte ik ze echt?
Ik heb gelezen dat de pareltjes worden gevormd, als er zich een indringer in de schelp bevind.
Mijn opa spitte lege mosselschelpen onder in zijn tuin, dat was nog netjes, al smaakten de tomaten die er later op groeiden, verdacht.
Laatst reed ik naar een hotel om huurfietsen te herstellen, ik zag de weidsheid rond het meer, het water en de vrijheid lonkten.
Ik had er een beetje tegen opgezien, de containers achter het fietsenhok meurden inderdaad weer een uur in de wind.
De avond ervoor had ik mossels gekookt op campinggas, die geenszins naar de zee roken, eerder naar vieze rotte tanden, als hier.
Mijn ontbijt wiebelde zeeziek op de maag.
Weg was mijn ‘Zeeuwse Roem’, vol vitamine B12.


 



Te pas en te onpas

200 woorden Column:

‘Schaf het coronatoegangsbewijs af’, een petitie via whatsapp, die ik kreeg van mijn nichtje.
Nu, een paar weken later, demonstraties; horecagelegenheid Waku Waku weigert de coronapas te vragen.
Hoe heeft het demissionaire kabinet de coronapas er door kunnen drukken?
Mona Keijzer ging naar huis, als niet gespleten zwam.
Steeds meer mensen, vooral jongeren laten zich vaccineren om van het gezeur af te zijn.
Vreemd dat je als gevaccineerd persoon, wel spontaan een sportschool of zwembad binnen kan.
Mogelijk besmet, zonder dat je het weet.
Nog even en ze vragen of je een QR-code kan tonen van je darmflora.
Vlees gegeten?, dan kunt u enkel naar de stal met luchtwasser, u bent namelijk slecht voor het klimaat.

Het woord splijtzwam triggert me, waar komt deze in het echt voor?
Ik vergeet de coronapas te installeren, download een paddenstoelen-app en ga het bos in.
Tot ik in loopas op een complotdenker bots, shit, dat is het laatste waar ik op zit te wachten.
Zouden we niet allemaal terug willen, naar het ‘oude normaal’, waarin corona wordt gezien als een ‘gewone ziekte’, die altijd onder ons zal zijn, net als in Denemarken?



Expositie: Ver(wond)eren


Locaties: De Kunstkamer, te Scherpenisse
Atrium en Gemeentehuis Tholen.
Te bezichtigen vanaf 5 maart t/m 30 april 2022.
De opening is op 5 maart, 15:00
Locatie:“De Kunstkamer” van het Holland Huis te Scherpenisse.

Een voorproefje,

Wij beleven avonturen.
We zwerven langs watergangen, inlagen,schorren, en vloedlijnen.
Knallen met klappers, pisfontjes, zweepjes en proppenschieters;
slingeren met stenen, gooien met rotte uien aan gepunte stokken,
met jute zakken en, in lange slingers met onszelf.
Wij groeien op voor galg en rad.

Een kleuterschool is er nog niet.
En als onze “grote school” uitgaat, rennen we joelend en schreeuwend
de vrijheid in…
We banjeren over slikken en weiden, doen wie het verst kan gooien,
spugen of pissen; kauwen op zoete sprieten, bewonderen wolken, b(k)evertjes,
blauwe distels en fluiten op fluitekruid en riet.
We rennen met het vee en springen over sloten, bestuderen keutels en drollen
van dieren en mensen.
We roken Spaans riet, blazen, inhaleren en hoesten als rovers.
We zien het ontkiemen van bonen, het gedrag van de mieren, het ontpoppen
van vlinders, het kalven van koeien, het dekken van merries, het hoeden van schapen.
We ontdekken de holen en nesten.
We zien ook het zwoegen op de akkers, het beslaan van de paarden, het dansen in de kroegen, het oogsten van de granen, het sterven van de dieren.
Het slachten van de varkens.

Er is overal leven.
De dood ligt voor het oprapen.

Jacq. Th. Wondergem (1930-2017)

Speelse vrijheid



Contact

Er verscheen een telefoonnummer in zijn scherm, wat hij weg wou drukken.
‘Zeker weer telemarketing?’
Toch nam hij op, terwijl hij lekker aan het koken was, tijdens het kamperen.
Het was Remco een vriend van vroeger, waar hij dagelijks mee op had getrokken, iets wat zijn vader destijds afkeurde.
‘Maar ik herken je stem helemaal niet, echt niet, gek hè, ben jij het echt?’ Had hij gezegd.
‘Heb je gehoord over mij van Aart?’ Vroeg Remco?
Ja, ‘Ik heb gehoord over je ziek zijn.’
Het was een lang telefoongesprek geweest, waarin Remco’s stem af en toe bekend voorkwam.
Ze deden net alsof ze de draad van vroeger weer op konden pakken.
‘Ik draai nog wel Santana,’ had hij gezegd, waarop Remco,’Hoe heette dat eerste nummer van die zwarte LP, die jij had, ook al weer?’
Lijstjes YouTube’s filmpjes over de WhatsApp volgden, met zo nu en dan een persoonlijke noot.
Na een vreemd nachtje slapen was hem weer eens goed duidelijk geworden, dat contact echt iets anders was.
Een mens, wou gezien worden, in het echt, al hoefde het niet elke dag.
Spontaan bezoek, als je er zin in had, met het geluk van een welkom.
Dat Remco zelf had gebeld, was speciaal voor hem, hij had er lang op gehoopt, de zender was ontvangen.
Nu koesterde hij het moment van vroeger toen hij met Remco optrok, hij was er dus nog!
Verjaarde levens, vaak verdoofd en wazig, vervlogen.





GO DREAMING

Na didgeridoo te hebben gespeeld aan het Hof van Ook te Lewedorp,
hebben Frans Daalman en ik besloten door te gaan als GO DREAMING.

Wij stammen af van Goanna Dreaming en willen een doorstart maken.


Aanstaande vrijdag zijn we te horen op de Kunstwei in Wolphaartsdijk.
Vanaf een uurtje of 19:00, even inblazen, druk op de afspeelknop.

ZIN AAN DIDGE 26 mei ‘21

Tijdens deze cursus leer je de basis van het didgeridoo spelen. Deelnemers leren de grondtoon van de didgeridoo aan te blazen. Daarnaast gaan we aan de slag met stem en ritmes. Verder is er veel aandacht voor de circulaire ademhaling!

Het didgeridoo spelen met de “circulaire” ademhaling is een bijzondere techniek.
Door regelmatig deze techniek te oefenen krijg je hem onder de knie.
Als je uiteindelijk deze techniek over kan zetten op de didgeridoo dan blijf je verbonden met de grondtoon (zoemtoon) en kan er een diepe rust ontstaan. Als je met andere mensen samenspeelt kan dit effect nog extra versterkt worden.

Een “neven effect” die het didgeridoo spelen heeft is dat het een gunstig effect kan hebben op de spieren en het weefsel van de mondholte en strottenhoofd. Als dit verslapt raakt kan je gaan snurken en/of krijg je last van slaapapneu. Door regelmatig didgeridoo te spelen kan dit weer geheel of gedeeltelijk verbeteren.  

Je neemt je eigen didgeridoo mee, indien je deze nog niet hebt kan je via onderstaand e-mailadres een starters didge bestellen.  

Met deze cursus krijg je veel technieken aangereikt, je kan dan thuis verder aan de gang. Thuis regelmatig spelen is uiteraard het advies om verder te komen. 

Cursus info: Workshop 26-5-21 van 13:30-16:30
Wil je meer informatie mail naar:
info@hofvanook.nl

Tjakker.

Hij had opgezien tegen de lange rit naar zijn werk, tussen de zware industrie in.
Voor hij weer huiswaarts ging wilde hij eerst nog even aarden in het versnipperde landschap.
Zijn voeten hadden weer dat eigenaardige gevoel gehad.
Alsof ze door het ijs konden zakken, zoals hij dat bij lange autoritten wel meer had.
De ruis van de snelweg in het bos bleef hem herinneren aan de plek waar hij zich bevond, tot hij de tsjakkende vogels met roest rode flanken in het vizier had gekregen.
Bij de Botlek aan de Oude Maas had hij ze beslopen.
Met brede borst en afrollende voeten was hij knielend met zijn mobieltje tot de koperwieken gekomen.
Schatlijsters ik ben bevoorrecht en jullie eeuwig dankbaar, had hij gedacht.
Daarna verraadde elke wiek zich met zang en grondactiviteiten in de sneeuw.
Hij vergeleek zijn bijzondere moment met het dichte bladerendek van de zomer, waarin zangvogels moeilijk zichtbaar waren.
Heel de winterweek was hij op het einde van een werkdag naar andere bossen uitgeweken. Overal koperwieken in grote getale.