Colomnisten

Jutters hut

Een goede column is o.a. actueel, dat leerde ik.
Maar waar blijven ze, als ze dat niet meer zijn?
Vast en zeker op de speelplek waar ik vroeger woonde, daar waar de bibliotheek verrees en ik liever op crossfietsen reed, dan dat ik boeken las.

Bezweet van het tuinwerk ga ik zitten in mijn jutters hut, waarin ik van alles bewaar.
Ik voel de kilte van de avond naderen en scheur een oude VPRO gids in stukken, maak er proppen van, en stop die in mijn tuinschoenen.
Mijn oog valt op een oude column van Esther Gerritsen.
Plots kan ik geen proppen meer maken, en denk daarbij aan de stapels boeken van columnisten, die ik uit die bibliotheek heb gehaald.

Zij zat er ook bij.
Ze inspireert mij, ze relativeert en stelt haar ‘mening’ ter discussie.
Dat vind ik goed aan haar.
Met plezier las ik, van andere geleende boeken:
Karel van het Reve, met titel “Achteraf”, column “de nagelbijter”.

Ik bevoel mijn neus, net een ijspegel, hij lekt.
Ik besluit voor het donker naar huis te gaan.
Daar ga ik dan mijn tekst over Xena, tijdens onze laatste vakantie herschrijven.
In de hoop geïnspireerd te zijn door alles wat ik las.
Nu nog een redactrice, mijn vriendin misschien?

Entlebucher Sennenhond Xena

Onze onbetaalbare gids.

Sinds maart heeft ze een compagnon.
Zonder dat ze het weet rolt ze over zijn poten.
Ze slingert, we weten nooit welke kant ze op gaat.
Van fietsers is ze op haar dood, wij inmiddels ook.
Ze is bij ons gekomen toen ze nog jong was.
Haar baasjes hadden haar stoerder verwacht.
Zo kwam ze in ons leven.
Mokkel, (haar echte naam) is, nu ze enkel nog in haar rolstoel uitgaat, een koosnaampje geworden.
En wat heeft ze veel bekijks, tot vervelens toe.
De één zegt, ’Aah, wat zielig!’
De ander, ‘Wat goed jôh, dat jullie dat voor haar over hebben!’
En zelf roepen we, ‘Wat moeten we zonder haar,.. verdwalen in een labyrint?
Mokkel brengt ons altijd thuis!’

Away&Home(versie3)

Opa had zich dik aangekleed, midden in de nacht, scheen nog een keer met zijn knijpkat en stak een ‘zware brandaris’ op.
Vanuit Walcheren reed hij 40 km Noordwaarts, op de brommer, richting Oosterschelde, waar ik nu woon.
Achter het dijkwachters huisje, op een strekdam, plukte opa steevast zijn wilde mosselen.
En niet zo een klein beetje ook, tenminste 2 jute balen vol, en dat alles om zijn depressie tegen te gaan.
Als de ulster (weeginstrument waarmee je uit de losse hand kan wegen) tenminste 80 kg aangaf, verdween zijn depressie als sneeuw voor de zon, en dan zei hij tegen Larissa, ‘Ik ben nog nooit zo goed geweest!’
Larissa, mijn oma, was minder blij, zij deed de verwerking.
Elke mossel deed zij pok- en baardloos in een zoutwaterbad, om zand te laten braken, terwijl opa met kennissen flesjes bier dronk, die zij moest gaan halen.
Als ik mijn ogen dicht doe, hoor ik nog steeds het schelle gekras van een aardappelschilmesje over de paarsblauwe schelpen gaan.
At ik als kind zoveel schelpdieren, omdat er heel af en toe een klein pareltje in het zilverparelmoer lachte, of lustte ik ze echt?
Ik heb gelezen dat de pareltjes worden gevormd, als er zich een indringer in de schelp bevindt.

Mijn opa wist wel raad met de enorme afvalbergen van lege mosselschelpen.
Op het achterplaatsje werden ze begraven onder de aarde.
Al hadden de tomaten die er later op groeiden een verdacht smaakje naar vis.
Één keer had hij knalrode tomaten van de groenteboer, bij de tomaten van zijn eigen struiken gehangen.
Zo kon hij lekker opscheppen en iemand bij de beer nemen als degene vroeg, ‘Waar heb je die tomatenstruiken gekocht?’

Als ik de kust ruik, bij laag water, denk ik ver terug.
Vandaag zag ik hem helder voor me, met zijn stralende grijns, zittend op zijn rode brommertje.
Onderweg zijn, als doel op zich.
Samen met de grote schatten van moeder natuur, daar kom ik ook mijn bed voor uit.


 



Te pas en te onpas

200 woorden Column:

‘Schaf het coronatoegangsbewijs af’, een petitie via whatsapp, die ik kreeg van mijn nichtje.
Nu, een paar weken later, demonstraties; horecagelegenheid Waku Waku weigert de coronapas te vragen.
Hoe heeft het demissionaire kabinet de coronapas er door kunnen drukken?
Mona Keijzer ging naar huis, als niet gespleten zwam.
Steeds meer mensen, vooral jongeren laten zich vaccineren om van het gezeur af te zijn.
Vreemd dat je als gevaccineerd persoon, wel spontaan een sportschool of zwembad binnen kan.
Mogelijk besmet, zonder dat je het weet.
Nog even en ze vragen of je een QR-code kan tonen van je darmflora.
Vlees gegeten?, dan kunt u enkel naar de stal met luchtwasser, u bent namelijk slecht voor het klimaat.

Het woord splijtzwam triggert me, waar komt deze in het echt voor?
Ik vergeet de coronapas te installeren, download een paddenstoelen-app en ga het bos in.
Tot ik in loopas op een complotdenker bots, shit, dat is het laatste waar ik op zit te wachten.
Zouden we niet allemaal terug willen, naar het ‘oude normaal’, waarin corona wordt gezien als een ‘gewone ziekte’, die altijd onder ons zal zijn, net als in Denemarken?



Expositie: Ver(wond)eren


Locaties: De Kunstkamer, te Scherpenisse
Atrium en Gemeentehuis Tholen.
Datum nog niet bekend, er wordt gedacht aan dit najaar.

Een voorproefje,

Wij beleven avonturen.
We zwerven langs watergangen, inlagen,schorren, en vloedlijnen.
Knallen met klappers, pisfontjes, zweepjes en proppenschieters;
slingeren met stenen, gooien met rotte uien aan gepunte stokken,
met jute zakken en, in lange slingers met onszelf.
Wij groeien op voor galg en rad.

Een kleuterschool is er nog niet.
En als onze “grote school” uitgaat, rennen we joelend en schreeuwend
de vrijheid in…
We banjeren over slikken en weiden, doen wie het verst kan gooien,
spugen of pissen; kauwen op zoete sprieten, bewonderen wolken, b(k)evertjes,
blauwe distels en fluiten op fluitekruid en riet.
We rennen met het vee en springen over sloten, bestuderen keutels en drollen
van dieren en mensen.
We roken Spaans riet, blazen, inhaleren en hoesten als rovers.
We zien het ontkiemen van bonen, het gedrag van de mieren, het ontpoppen
van vlinders, het kalven van koeien, het dekken van merries, het hoeden van schapen.
We ontdekken de holen en nesten.
We zien ook het zwoegen op de akkers, het beslaan van de paarden, het dansen in de kroegen, het oogsten van de granen, het sterven van de dieren.
Het slachten van de varkens.

Er is overal leven.
De dood ligt voor het oprapen.

Jacq. Th. Wondergem (1930-2017)

Speelse vrijheid



Contact

Er verscheen een telefoonnummer in zijn scherm, wat hij weg wou drukken.
‘Zeker weer telemarketing?’
Toch nam hij op, terwijl hij lekker aan het koken was, tijdens het kamperen.
Het was Remco een vriend van vroeger, waar hij dagelijks mee op had getrokken, iets wat zijn vader destijds afkeurde.
‘Maar ik herken je stem helemaal niet, echt niet, gek hè, ben jij het echt?’ Had hij gezegd.
‘Heb je gehoord over mij van Aart?’ Vroeg Remco?
Ja, ‘Ik heb gehoord over je ziek zijn.’
Het was een lang telefoongesprek geweest, waarin Remco’s stem af en toe bekend voorkwam.
Ze deden net alsof ze de draad van vroeger weer op konden pakken.
‘Ik draai nog wel Santana,’ had hij gezegd, waarop Remco,’Hoe heette dat eerste nummer van die zwarte LP, die jij had, ook al weer?’
Lijstjes YouTube’s filmpjes over de WhatsApp volgden, met zo nu en dan een persoonlijke noot.
Na een vreemd nachtje slapen was hem weer eens goed duidelijk geworden, dat contact echt iets anders was.
Een mens, wou gezien worden, in het echt, al hoefde het niet elke dag.
Spontaan bezoek, als je er zin in had, met het geluk van een welkom.
Dat Remco zelf had gebeld, was speciaal voor hem, hij had er lang op gehoopt, de zender was ontvangen.
Nu koesterde hij het moment van vroeger toen hij met Remco optrok, hij was er dus nog!
Verjaarde levens, vaak verdoofd en wazig, vervlogen.





GO DREAMING

Na didgeridoo te hebben gespeeld aan het Hof van Ook te Lewedorp,
hebben Frans Daalman en ik besloten door te gaan als GO DREAMING.

Wij stammen af van Goanna Dreaming en willen een doorstart maken.


Aanstaande vrijdag zijn we te horen op de Kunstwei in Wolphaartsdijk.
Vanaf een uurtje of 19:00, even inblazen, druk op de afspeelknop.

ZIN AAN DIDGE 26 mei ‘21

Tijdens deze cursus leer je de basis van het didgeridoo spelen. Deelnemers leren de grondtoon van de didgeridoo aan te blazen. Daarnaast gaan we aan de slag met stem en ritmes. Verder is er veel aandacht voor de circulaire ademhaling!

Het didgeridoo spelen met de “circulaire” ademhaling is een bijzondere techniek.
Door regelmatig deze techniek te oefenen krijg je hem onder de knie.
Als je uiteindelijk deze techniek over kan zetten op de didgeridoo dan blijf je verbonden met de grondtoon (zoemtoon) en kan er een diepe rust ontstaan. Als je met andere mensen samenspeelt kan dit effect nog extra versterkt worden.

Een “neven effect” die het didgeridoo spelen heeft is dat het een gunstig effect kan hebben op de spieren en het weefsel van de mondholte en strottenhoofd. Als dit verslapt raakt kan je gaan snurken en/of krijg je last van slaapapneu. Door regelmatig didgeridoo te spelen kan dit weer geheel of gedeeltelijk verbeteren.  

Je neemt je eigen didgeridoo mee, indien je deze nog niet hebt kan je via onderstaand e-mailadres een starters didge bestellen.  

Met deze cursus krijg je veel technieken aangereikt, je kan dan thuis verder aan de gang. Thuis regelmatig spelen is uiteraard het advies om verder te komen. 

Cursus info: Workshop 26-5-21 van 13:30-16:30
Wil je meer informatie mail naar:
info@hofvanook.nl