Zin aan Didge 4

Improvisatie B12Bking, meditatieve stijl, weinig lipspanning, 2 lage B didges + toetsen

Voor aanstaande zaterdag wil ik je vragen om in de groep iets specifieks te delen waar je tijdens het didgeridoo tegen aanloopt, maar belangrijker nog; bij welke stapjes heb je vorderingen gemaakt?
Verder hoop ik jullie datgene mee te kunnen geven, dat maakt dat jullie verder gaan met didgeridoo spelen.

Ter inspiratie hier nog een paar nummers die ik leuk vind.

Charlie MC Mahon: Wugularr
David Hudson: Bali Doo
Zalem Delarbe: Yiggicircle
Mark Atkins: Forest Light
Stephen Kent: Honey Cave
Ash Dargan: Word of mouth

Zin aan Didge 3

Fijn dat we binnenkort weer samen mogen toeteren.
Met een mondkapje in de vorm van een doos.
Ik heb helaas geen betere oplossing, de weerstand zit bij mij in het feit dat ik het belangrijk vind dat er flink op los geblazen wordt.
Ik wil jullie bij deze aanmoedigen om dit bij voorkeur buiten te doen met de middenrif ademhaling.

Die doos zie ik een beetje als een kooi waarin je gevangen zit, maar mogelijk hebben jullie een hele ander beleving en voelt het veilig in de doos. Vrijheidsbeperkingen roepen bij mij altijd veel weerstand op, en dat zal wel zo blijven.
Gelukkig weet ik dat de maatregel voor een gemeenschappelijk doel is, zoveel mogelijk veiligheid waarborgen, hopelijk kunnen jullie hier ook mee leven, wetende dat we het voor de ander doen.

Mijn idee is wel om een warme jas(deken)mee te nemen, zodat we bij droog weer toch even buiten kunnen blazen.

-Verder wil ik jullie in ‘Zin aan Didge 3’ meenemen naar de Klinkers A-E-O-U-I in de drone (grondtoon)

-Jou stemgeluid (het dier uit Zin aan Didge 2)

-Circulaire ademhaling op didge.

-Ritme (volgen van je ademhaling), ongeacht wat voor geluid de didgeridoo produceert.
Misschien is dat nog wel het allerbelangrijkste tijdens het spelen en oefenen!
Accepteer wat voor geluid je voortbrengt, het kan inspireren en “zin”geven aan didgeridoo spelen.

Als er tijd over is: eventueel ritme+circulaire ademhaling.

Tot zaterdag 17 oktober, 13:30 op http://www.hofvanook.

Zin aan didge 2

Op 3 oktober 13:30 bij http://www.hofvanook.nl

De eerste les hebben we onderzocht wat we in dit stadium met de didgeridoo kunnen:
Het aanzetten van de grondtoon (drone), door het zoeken van de mondstand op het mondstuk van de didgeridoo.
De ademhaling vanuit de buik met een beetje druk.
Het langzaam uitblazen van de lucht uit je longen terwijl je de lippen met weinig spanning laat vibreren op het mondstuk.
Het blazen met bolle,platte wangen van de drone.
Boven op het blazen van de grondtoon de stem naar de toonhoogte van de drone te zingen, zodat de stemhoogte gelijk trekt naar de grondtoon (drone) van je didge.
(Toonhoogte drone hangt af van lengte didge)
Het oefenen in stapjes van de circulaire ademhaling d.m.v. de balon en het rietje.
En nog wat dingen.

Best veel allemaal zo een eerste keer besef ik me, daarom gaan we dit de tweede les weer herhalen en uitdiepen.
Maak je geen zorgen, zolang je oefeningen blijft doen zullen die bijdragen aan de ontwikkeling van je spel.

Wel wil ik vragen om een dier in je gedachten te nemen die je aandacht heeft.
Probeer dit dier te observeren door er filmpjes over te bekijken of in het echt het dier te observeren.
Elk dier mag; let b.v. op de beweging van het dier, soort geluid, hoe het er uitziet.
Probeer hier in gedachten iets voor jezelf van mee te nemen naar de volgende les.


Tot zaterdag!

Laurens

Zin aan Didge 1

Op 19 september 14:30 bij http://www.hofvanook.nl

Zin aan; lichaamshouding: Aanzetten grondtoon, stemgebruik

Zin aan; spieren: Middenrif, wangen

Zin aan; ritme: Circulaire ademhaling

Deze thema’s zullen gedurende de eerste workshop de revue passeren.

Trek als het kan warme comfortabele kleren aan neem eventueel een kussentje of matje mee zodat je hier op kan zitten.
Flesje water is ook handig.
Mondkapje niet handig (-;

Hopen dat de weergoden het goed met ons voor hebben.
Mark Atkins speelde tijdens het onweer, 50 minuten lang op een CD wat ik laatst weer eens heb beluisterd.
Helaas een ouder album op didgeridoo gebeuren wat niet zo makkelijk meer is te krijgen.

Goede inspiratie voor het buitenspelen, draag altijd een holle tak(buis)bij je om even uit te blazen. Tot gauw!

Zin aan didge

Zaterdag 11 juli gaf ik aan 9 mensen handvaten om de didgeridoo aan te blazen.
Dit in de wei van “HofvanOok” te Leeuwedorp in Zeeland.
Het deed mij deugd om het enthousiasme van de deelnemers te zien.
Veel van hun willen nu ook weten hoe ze door kunnen blazen d.m.v. circulaire ademhaling.
Ben je geïnteresseerd wanneer er weer les is kijk dan op http://www.hofvanook.nl


Je hoeft niet ver weg meer te gaan.

De fietsbladen klap ik dicht, ik heb er genoeg van.
Covid-19 zet een streep door mijn toekomstmuziek.
Het bedrijf Accell levert door dit virus minder fietsonderdelen waardoor mijn toekomstige baas het risico van een baangarantie niet meer met me aan wil gaan. Dit hoorde ik eergisteren, vanmorgen bij het opstaan voelde ik deze domper er flink inhakken terwijl ik er gisteren luchtig over was.
Tijd om snel een luchtdouche te nemen, als tegengif.
Ik klom op de fiets met het doel wat rond te gaan stappen, samen met vrijwilligers en begeleider die de onderhoudssnoei verzorgen voor hoogstambomen.
De routinematigheid die ik heb behouden door het snoeiwerk bij SLZ bood me wat houvast in mijn teleurstelling.
Ik heb verder wat proberen te dollen met de andere vrijwilligers om weer wat verbinding te ervaren in de dag en dat ging aardig met de jongste.
Het werd toch nog leuk, door de tip van een vrijwilligster die van achteren uit de boomgaard naar me toe kwam om me te vertellen dat ik eens bij de drinkpit moest gaan kijken omdat daar iets bijzonders stond.
Toen iedereen naar de schuur ging voor de lunch ben ik in mijn uppie gaan speuren richting de drinkput.

De halfopen mannelijke bloemen van de Petasitus Japonicus kunnen geblancheerd worden gegeten om de maag te versterken, natuurlijk is het beter om het te laten staan voor de vroege hommels.

De naakte Sleedoorn vol bloemen streelde mijn ontelbare weggedoken tranen, ik was er zo onder gaan liggen om het te laten gebeuren.
Maar mijn geconditioneerde “ik” liet me rechtop staan met de opdracht zoek het vosje, het het kleine bijtje met de kleur waar ik blij van word. Helaas zo werkt het niet, geen toekomstgezoem. Weer geland met de voeten ter aarde deed ik een paar stappen om vervolgens gehurkt naar de de hoefbladen te speuren. Jeetje wat mooi zo’n boeket witte bloemen naast de nog kleine bladeren.

Nee ook nog nooit eerder gezien geloof ik. Wat overeenkomt is dat die hoefbladen ook naakt bloeien, eerst de bloemen dan de groei van bladeren. Op de fietstocht huiswaarts bekroop me telkens de gedachte welk mens ben ik?
Iemand die eerst bloeit en dan groeit of andersom? Deze gedachte bleef tijdens het tegenwind fietsen doordrammen.
In de lunchpauze probeerde ik er met de vrijwilligster uit te komen of het nu het witte hoefblad was of het Japanse, zij dacht al gauw het Japanse maar ik bleef nog maar bij de witte omdat ik niet vermoede dat hier een tuincentrum aan te pas was gekomen. De man van het spulletje zei dat SLZ de boel destijds had aangeplant, maar vlak voor het wegfietsen hoorden we van de vrouw des huizes dat ze het hoefblad in een tuincentrum had gekocht en nu thuis gekomen besef ik me dat ze had gezegd dat de bloemen op een Zeeuwse knoop leken, dat kan ik nu wel inkomen, zeker na wat foto’s te hebben bezocht op internet. Het zit hem in de schutbladeren rond de bloemen van deze composiet die zijn bij de Japanse best lang, dus daar houden we het dan maar op. Ook blijkt de plant tweehuizig te zijn en onder het bijgoed van de Stinzenplanten te horen. De smaak van het Kleine Hoefblad ken ik van mijn anti hoestthee, het smaakt een beetje als chrysant die als smaak in de Japanse keuken voorkomt.

Planten
klein hoefblad (Tussilago farfara) composietenfamilie

Misschien in de huidige tijd preventief voor Covid-19, zeker als je daarbij denkt aan de vertaling van de Latijnse naam wat neerkomt op hoestblad.
De luchtdouche op de fiets heeft ervoor gezorgd dat ik op de terugweg in elk geval weer een composieten-familiegevoel heb gekregen voor hoefbladen.
Drie portretten: De Japanse die graag inburger, het kleine hoefblad, het grote hoefblad.

Planten
groot hoefblad (Pesatitus hybridus

Nu ga ik liggen met de hoop dat hommel koninginnen er morgen, ja na 13 maart van opkikkeren en mij zoemend op laten staan.






Warme truiendag

Zojuist krijg ik een nieuwsbrief van het Milieu Educatief Centrum met een foto van een meisje die samen met haar moeder één trui aan heeft. Op 7 feb. a.s. is het warme truiendag, enkel voor vegetariërs vrees ik, het is al gauw. Stel dat het meisje, die ik zie op de foto van het MEC nu een pure veganist is, dan wil ze vast niet onder de wol van een geslacht dier.
Nu een deel uit het verhaal van Trui die ik toen nog niet kende.

Donderdag 29-3-1991.
Het is er toch van gekomen. Hier zit ik op zo’n rood plastic stoeltje in de ‘oven’ van huize Boileeau. Daar kan de wind niet zo goed komen want waaien doet het. Met de kou valt het best mee. Maar ik heb me ook heel goed ingepakt. Ik draag een hemd, een wollen hemd eroverheen, daarover een ander hemd van wol, daaroverheen een t-short met lange mouwen, hierover draag ik nog’n lange katoenen hesje, (zelfgemaakt) een lamswollen vest, ’n extra vest en een warme winterjas (van Ankie) Verder draag ik ’n majo, daarover ’n katoenen broek, (zelfgemaakt) dikke wollen sokken en gevoerde bootie-achtige schoenen met grote gespen. Pa’s reactie hierop is, of ik er dan zelf nog wel ben. Mijn reactie, welke verkoper van Beverzwerfsport kan ooit zo’n klanten-advies geven voor warme truiendag?

Verveelt op zoek

Vanavond heb ik geen zin om zogenaamd zinnig bezig te zijn.
Zoals mijn blogs plaatsen die zo goed als af zijn.
Meestal verdoe ik dan mijn tijd met gitaar spelen zoals nu.
Jimi Hendrix benoemt dat in een song vlak voor een solo.
In welk nummer? dat moet ik opzoeken, maar daar heb ik ook geen zin in.
Vandaag volg ik mijn impulsen en dan wordt het best vaak rommelig.
Mijn voldoening vind ik vanavond in het bladeren tussen foto’s.
Op 22 oktober 2019 kwam ik in Oostkapelle en maakte ik onderstaande foto.
Ik zoek en kijk nu op een blog van Jozef van der Heijden met haarscherpe foto’s van dit korstmos. https://jozefvanderheijden-foto.blogspot.com/2019/01/illosporiopsis-christiansenii-op.html Wat mijn oog die dag vond was geen korstmos maar een korstmosparasiet ook wel lipstick genoemd. Ik lees dat het in stikstofrijke gebieden voorkomt, terwijl mijn onderbuikgevoel tijdens het snoeiwerk zoiets had van het is hier nog heel puur.
Wel puur in de zomer want dan schijnen er hier naakte mensen rond te lopen, maar dan mogen we niet snoeien. Mijn fantasie slaat op hol en ik denk aan een volgende keer.
Ja dan zal ik een haarscherpe foto maken van vrouwelijk naakt parasiterend tegen een een tak vol lipstick. Ik roep mezelf tot de orde en zeg tegen mezelf, verlangen moet je koesteren. Om mijn verhaaltje nu snel af te maken en verder geluk te zoeken, het gaat hier zo goed als zeker om, deIllosporiopsis christiansenii.

deIllosporiopsis christiansenii.




Schrikbeelden

Nu ik over schrikbeelden probeer te schrijven krijg ik de kop maar niet te pakken laat staan de staart.
Een beetje als bovenstaand beeld.
Dan begin ik maar met dingen die ik met tegenzin kreeg te horen tijdens mijn WIA keuring, vroeger de WAO:
U kunt tijdens uw werkzame leven nog uit drie beroepen kiezen die na onze berekening uit de kaartenbak vliegen.
Wij van het UWV zullen die voor u bepalen aan de hand van u laatst verdiende loon.
Of u er affiniteit mee heeft doet niet terzake.
Of er werk in is te vinden evenmin.
Dat u kunt werken mag duidelijk zijn.
Vandaag kreeg na precies een week op een anoniem nummer te horen dat ik voor 21,6% ben afgekeurd op psychische belastbaarheid in de zin van werkdruk.
Wettelijk gezien kom je onder de 35% afkeuring niet in aanmerking voor een WIA uitkering.
Wel kan ik bij de WW aankloppen als ik aanvulling nodig heb bij betaald werk.

In het nieuws van schrikbeelden op TV was het al bij mij binnengekomen, veel mensen raken door deze regeling onder de radar met hun klachten.
Ik vroeg de arbeidsdeskundige hoe ik mijn beperking van 21,6% moet verkopen aan een mogelijk toekomstige werkgever.
Zijn advies was om zelf de grens in de gaten te houden van werkstress.
Bij mijn bijna ex-werkgever heb ik dit dikwijls gedaan maar gehoord is het nooit tot ik zo rood werd als die rode knop die ik volgens de arbeidsdeskundige had ingedrukt met de gevolgen van dien, nog meer schrikbeelden.
Laat het een les zijn zo vertellen ze mij tijdens de uitslag van de WIA.
Lessen oké maar hoe ik mezelf gezond kan beschermen als de druk al binnen is geslopen en al deel van me uitmaakt, dan wordt het pas echt lastig om mijn gedrag te hanteren en in de situatie te blijven omdat dat werk heet.
Rekening met mezelf houden als hoogsensitief persoon (HSP)om mezelf ook maar eens te labelen, roept een stem die nog niet zo eigen klinkt.
Laat het een vraag blijven net als wat een gunstige uitslag is bij een WIA keuring. Ik schrik er niet meer van en heb nu eindelijk weer eens schik in de uitkomst van iets anders dan anders.
Die schik kan ik hebben omdat ik een werkgever heb gevonden. Je bent een moeizame weg gegaan zei de re-integratie coach van Reinders en van Soest.
Het besef groeit langzaam t.o.v. het schrikbeeld “kom ik ooit nog aan het werk” gedurende het in de ziektewet zitten.
Toch krijg ik in verhouding tot voorbeelden van een goede uitkomst nog altijd veel schrikbeelden binnen.
Is dit natuurlijk verlopen?

Nog wat schrikachtige flitsen:
De nieuwe didgeridoo van mijn lerares dreigde om te vallen. Dus ik hé let op!, maar er zat een stok onder op een plank die ervoor zorgde dat de didgeridoo enkel wankelde.
Zo voelt mijn leven, of ik bij elke stap die ik wil zetten, schrik en wankel naar de volgende stap.
Dat had die akelige vent van een aangrenzende tuin in de smiezen.
Wat een volgend angstbeeld opriep, van dat iemand je doorziet en je dan wil manipuleren.
Elke keer als ik even naar de tuin ga merk ik dat ik nu niet hoef te schrikken van een angstaanjagende man achter zijn tuinhek en voel ik opluchting.
In een autorit in het donker naar huis kwam ik tot stilstand door een afgezette weg.
Geen omleidingsborden te ontdekken geen sluipwegen.
Gefrustreerd probeerde ik via een polderweg in de buurt de afzetting te omzeilen. Na een half uur slingerende slikwegen die naar niemandsland voerden kwam ik tot mijn verbazing bij een volgende wegafzetting, nee niet dezelfde gelukkig, dichterbij huis gelegen!
Een paralel weg voor landbouwvoertuigen voerde mijn schrikbeelden in tegenlichten snel weg en ik kon langzaam thuiskomen. 
In de huidige tijd ziet het er allemaal niet rooskleurig uit voor de “ecoaarde”.
Een groot schrikbeeld en voor de komende generatie hoogstwaarschijnlijk de werkelijkheid met het angstbeeld: Klimaatdepressie.
Goed dat er rouwcirkels in steden worden aangewezen waar bezorgde mensen hun emoties kunnen tonen over het kimaat, ze mogen wat mij betreft ook voor de UWV kantoren komen.
Mijn maatje zegt, we moeten de mooie dingen die er in de natuur zijn aan mensen laten zien, dat trekt ons er door heen, dat kunnen wij.

Alnus glutinosa’s binden stikstof aan hun wortelknolletjes, hoog in deze elzenkronen onzichtbaar.

Vroeger had ik meer de houding van een wereldverbeteraar nu zie ik dat ik meer resultaat op de achtergrond heb in de kleine dingen.
Vanaf kinds af aan heb ik veel gebeurtenissen als angstig ervaren en ben daardoor gauw zenuwachtig. 
Of dat nu een ambulance achter onze smerige auto is die er langs wil of een WIA keuring.
Ik denk altijd eerst aan het ergste wat me kan overkomen net of de uitkomst dan altijd mee kan vallen.
Ook hier schrik ik van want meer positief denken zou me enorm kunnen helpen voor wat balans in het leven.
Ik schrijf schrikbeelden komen vaak in een flits met achteraf een rilling over de rug.
Oeps ik schrik als iets te perfect begin te worden, dan wordt het stuur uit mijn handen geslagen.

HERSTELLING

Hersteld Rijwiel in Blazer Outfit + champagne kurk L. in stuur op transport voor concert “Wij Walvis”.

De bosbranden in het oosten van Australië zijn angstaanjagend en des te meer nu er daar wordt gezegd dat het niks met klimaatverandering heeft te maken maar linkse mensen zijn die willen scoren.
Ik maak me hier druk over een scheur in mijn Yidaki van bloodwood.
Dat is momenteel mijn concertdidge met grondtoon Cis in “Wij Walvis”.
Nu ik samen met vrouw en hondenbeschermvrouwe op de boot naar Terschelling vaar verlies ik mij in de potvis. Vooral nu ik weet dat de betekenis van zijn naam Physeter, blazer betekend en daarom al snel werd gezien door opvarenden die de potvis spuitend boven het water uit zagen komen.
In het Engels zeggen ze Sperm Whale allemaal namen voor dit grote zoogdier.
In Terra Maris te Oostkapelle hangt er een skelet van een potvis.
In het stuk van Carlo Nabbe “wij walvis” heb ik mee mogen spelen en de potvis met zijn klikgeluiden en knettergeluiden van sterke electrische velden hebben me het meeste gefascineerd. https://youtu.be/zsDwFGz0Okg.
In de huid kruipen van een dier is wat aboriginals al van kleins af aan leren. Als de moeder een droom heeft gehad van bijvoorbeeld een potvis dan zal het kind er van overtuigd raken dat hij hierdoor is geschapen.
Nu deint de boot alsof ik op de potvis zit. Nu inademen en blazen, voor ik onder ga. Hoe doet de potvis dat?

In het concert herhaalde ik door de didge: T,Ke, op de Ke tong ademhaling, vervolgens lucht blazen dan op een bepaald punt druk van uit buik naar mond op onderlippen en dan zacht de drone aanblazen, en terug naar T,Ke. Een oefening uit de didgeschool die hier goed van pas kwam.
Onze hond zingt vragend en klagend op de deining speurend naar de warme geuren uit het lopende buffet. Zo hoor ik nu de bultrug geluiden dieTaco Drijfhout in de Lambertskerk tijdens het concert liet horen en waar ik nu niet meer bij kan. Nu op de boot laat ik het land achter me en denk ik terug aan wat ik in twee jaar heb proberen te herstellen en te herpakken.

Ingesleten paadjes heb ik proberen te vermijden en heb de ruimte genomen bij mijn standpunten te blijven. 
Een eiland in zicht, weer voet aan wal, wetende dat ik ook hier weer kan herpakken en herstellen. Als ik terug ben in Zeeland ben ik hoogstwaarschijnlijk rijwielhersteller ipv een wrak met een wrak, wat ook had gekund.
Mijn advies binnen re-integratiespoor 2 is telkens te checken of het spoor de jouwe is of dat van een ander.
Verder of je er mee kan dealen of dat je wilt herpakken en herstellen in de zogenaamde maakbare wereld.