Categorie: Natuur

Wind is overal
Schraal uit het noorden.
Zenuwen bestaan

Tijdens deze cursus leer je de basis van het didgeridoo spelen. Deelnemers leren de grondtoon van de didgeridoo aan te blazen. Daarnaast gaan we aan de slag met stem en ritmes. Verder is er veel aandacht voor de circulaire ademhaling!

Het didgeridoo spelen met de “circulaire” ademhaling is een bijzondere techniek.
Door regelmatig deze techniek te oefenen krijg je hem onder de knie.
Als je uiteindelijk deze techniek over kan zetten op de didgeridoo dan blijf je verbonden met de grondtoon (zoemtoon) en kan er een diepe rust ontstaan. Als je met andere mensen samenspeelt kan dit effect nog extra versterkt worden.

Een “neven effect” die het didgeridoo spelen heeft is dat het een gunstig effect kan hebben op de spieren en het weefsel van de mondholte en strottenhoofd. Als dit verslapt raakt kan je gaan snurken en/of krijg je last van slaapapneu. Door regelmatig didgeridoo te spelen kan dit weer geheel of gedeeltelijk verbeteren.  

Je neemt je eigen didgeridoo mee, indien je deze nog niet hebt kan je via onderstaand e-mailadres een starters didge bestellen.  

Met deze cursus krijg je veel technieken aangereikt, je kan dan thuis verder aan de gang. Thuis regelmatig spelen is uiteraard het advies om verder te komen. 

Cursus info: Workshop 26-5-21 van 13:30-16:30
Wil je meer informatie mail naar:info@hofvanook.nl

Wat had hij had die dag opgezien tegen zijn werk.
Een lange autorit door de zware industrie bracht hem op de plaats van bestemming.
Op het politiebureau, waar hij nooit eerder was geweest, moest hij preventieve en correctieve onderhoudsbeurten aan fietsen geven.
Voor hij weer huiswaarts ging wilde hij eerst nog even aarden in het versnipperde landschap.
Zijn voeten hadden weer dat eigenaardige gevoel gehad.
Alsof ze door het ijs konden zakken, zoals hij dat bij lange autoritten wel meer had.
De ruis van de snelweg in het bos bleef hem herinneren aan de plek waar hij zich bevond, tot hij de tsjakkende vogels met roest rode flanken in het vizier had gekregen.
Bij de Botlek aan de Oude Maas had hij ze beslopen.
Met brede borst en afrollende voeten was hij knielend met zijn mobieltje tot vlakbij de koperwieken gekropen.
Als hij een verrekijker had gehad, had zijn dag niet meer stuk gekund.
Schatlijsters ik ben bevoorrecht en jullie eeuwig dankbaar, had hij gedacht.
Daarna verraadde elke wiek zich met zang en grondactiviteiten in de sneeuw.
Hij vergeleek zijn bijzondere moment met het dichte bladeren dek van de zomer, waarin zangvogels moeilijk zichtbaar waren.
Heel de winterweek was hij op het einde van een werkdag naar andere bossen uitgeweken. Overal koperwieken in grote getale.

Voor aanstaande zaterdag wil ik je vragen om in de groep iets specifieks te delen waar je tijdens het didgeridoo tegen aanloopt, maar belangrijker nog; bij welke stapjes heb je vorderingen gemaakt?
Verder hoop ik jullie datgene mee te kunnen geven, dat maakt dat jullie verder gaan met didgeridoo spelen.

Ter inspiratie hier nog een paar nummers die ik leuk vind.

Charlie MC Mahon: Wugularr
David Hudson: Bali Doo
Zalem Delarbe: Yiggicircle
Mark Atkins: Forest Light
Stephen Kent: Honey Cave
Ash Dargan: Word of mouth

Fijn dat we binnenkort weer samen mogen toeteren.
Met een mondkapje in de vorm van een doos.
Ik heb helaas geen betere oplossing, de weerstand zit bij mij in het feit dat ik het belangrijk vind dat er flink op los geblazen wordt.
Ik wil jullie bij deze aanmoedigen om dit bij voorkeur buiten te doen met de middenrif ademhaling.

Die doos zie ik een beetje als een kooi waarin je gevangen zit, maar mogelijk hebben jullie een hele ander beleving en voelt het veilig in de doos. Vrijheidsbeperkingen roepen bij mij altijd veel weerstand op, en dat zal wel zo blijven.
Gelukkig weet ik dat de maatregel voor een gemeenschappelijk doel is, zoveel mogelijk veiligheid waarborgen, hopelijk kunnen jullie hier ook mee leven, wetende dat we het voor de ander doen.

Mijn idee is wel om een warme jas(deken)mee te nemen, zodat we bij droog weer toch even buiten kunnen blazen.

-Verder wil ik jullie in ‘Zin aan Didge 3’ meenemen naar de Klinkers A-E-O-U-I in de drone (grondtoon)

-Jou stemgeluid (het dier uit Zin aan Didge 2)

-Circulaire ademhaling op didge.

-Ritme (volgen van je ademhaling), ongeacht wat voor geluid de didgeridoo produceert.
Misschien is dat nog wel het allerbelangrijkste tijdens het spelen en oefenen!
Accepteer wat voor geluid je voortbrengt, het kan inspireren en “zin”geven aan didgeridoo spelen.

Als er tijd over is: eventueel ritme+circulaire ademhaling.

Tot zaterdag 17 oktober, 13:30 op http://www.hofvanook.

Op 3 oktober 13:30 bij http://www.hofvanook.nl

De eerste les hebben we onderzocht wat we in dit stadium met de didgeridoo kunnen:
Het aanzetten van de grondtoon (drone), door het zoeken van de mondstand op het mondstuk van de didgeridoo.
De ademhaling vanuit de buik met een beetje druk.
Het langzaam uitblazen van de lucht uit je longen terwijl je de lippen met weinig spanning laat vibreren op het mondstuk.
Het blazen met bolle,platte wangen van de drone.
Boven op het blazen van de grondtoon de stem naar de toonhoogte van de drone te zingen, zodat de stemhoogte gelijk trekt naar de grondtoon (drone) van je didge.
(Toonhoogte drone hangt af van lengte didge)
Het oefenen in stapjes van de circulaire ademhaling d.m.v. de balon en het rietje.
En nog wat dingen.

Best veel allemaal zo een eerste keer besef ik me, daarom gaan we dit de tweede les weer herhalen en uitdiepen.
Maak je geen zorgen, zolang je oefeningen blijft doen zullen die bijdragen aan de ontwikkeling van je spel.

Wel wil ik vragen om een dier in je gedachten te nemen die je aandacht heeft.
Probeer dit dier te observeren door er filmpjes over te bekijken of in het echt het dier te observeren.
Elk dier mag; let b.v. op de beweging van het dier, soort geluid, hoe het er uitziet.
Probeer hier in gedachten iets voor jezelf van mee te nemen naar de volgende les.

Tot zaterdag!

Laurens

Op 19 september 14:30 bij http://www.hofvanook.nl

Zin aan; lichaamshouding: Aanzetten grondtoon, stemgebruik

Zin aan; spieren: Middenrif, wangen

Zin aan; ritme: Circulaire ademhaling

Deze thema’s zullen gedurende de eerste workshop de revue passeren.

Trek als het kan warme comfortabele kleren aan neem eventueel een kussentje of matje mee zodat je hier op kan zitten.
Flesje water is ook handig.
Mondkapje niet handig (-;

Hopen dat de weergoden het goed met ons voor hebben.
Mark Atkins speelde tijdens het onweer, 50 minuten lang op een CD wat ik laatst weer eens heb beluisterd.
Helaas een ouder album op didgeridoo gebeuren wat niet zo makkelijk meer is te krijgen.

Goede inspiratie voor het buitenspelen, draag altijd een holle tak(buis)bij je om even uit te blazen. Tot gauw!

Zaterdag 11 juli gaf ik aan 9 mensen handvaten om de didgeridoo aan te blazen.
Dit in de wei van “HofvanOok” te Leeuwedorp in Zeeland.
Het deed mij deugd om het enthousiasme van de deelnemers te zien.
Veel van hun willen nu ook weten hoe ze door kunnen blazen d.m.v. circulaire ademhaling.
Ben je geïnteresseerd wanneer er weer les is kijk dan op http://www.hofvanook.nl

De fietsbladen klap ik dicht, ik heb er genoeg van.
Covid-19 zet een streep door mijn toekomstmuziek.
Het bedrijf Accell levert door dit virus minder fietsonderdelen waardoor mijn toekomstige baas het risico van een baangarantie niet meer met me aan wil gaan. Dit hoorde ik eergisteren, vanmorgen bij het opstaan voelde ik deze domper er flink inhakken terwijl ik er gisteren luchtig over was.
Tijd om snel een luchtdouche te nemen, als tegengif.
Ik klom op de fiets met het doel wat rond te gaan stappen, samen met vrijwilligers en begeleider die de onderhoudssnoei verzorgen voor hoogstambomen.
De routinematigheid die ik heb behouden door het snoeiwerk bij SLZ bood me wat houvast in mijn teleurstelling.
Ik heb verder wat proberen te dollen met de andere vrijwilligers om weer wat verbinding te ervaren in de dag en dat ging aardig met de jongste.
Het werd toch nog leuk, door de tip van een vrijwilligster die van achteren uit de boomgaard naar me toe kwam om me te vertellen dat ik eens bij de drinkpit moest gaan kijken omdat daar iets bijzonders stond.
Toen iedereen naar de schuur ging voor de lunch ben ik in mijn uppie gaan speuren richting de drinkput.

De naakte Sleedoorn vol bloemen streelde mijn ontelbare weggedoken tranen, ik was er zo onder gaan liggen om het te laten gebeuren.
Maar mijn geconditioneerde “ik” liet me rechtop staan met de opdracht zoek het vosje, het het kleine bijtje met de kleur waar ik blij van word. Helaas zo werkt het niet, geen toekomstgezoem. Weer geland met de voeten ter aarde deed ik een paar stappen om vervolgens gehurkt naar de de hoefbladen te speuren. Jeetje wat mooi zo’n boeket witte bloemen naast de nog kleine bladeren.

Nee ook nog nooit eerder gezien geloof ik. Wat overeenkomt is dat die hoefbladen ook naakt bloeien, eerst de bloemen dan de groei van bladeren. Op de fietstocht huiswaarts bekroop me telkens de gedachte welk mens ben ik?
Iemand die eerst bloeit en dan groeit of andersom? Deze gedachte bleef tijdens het tegenwind fietsen doordrammen.
In de lunchpauze probeerde ik er met de vrijwilligster uit te komen of het nu het witte hoefblad was of het Japanse, zij dacht al gauw het Japanse maar ik bleef nog maar bij de witte omdat ik niet vermoede dat hier een tuincentrum aan te pas was gekomen. De man van het spulletje zei dat SLZ de boel destijds had aangeplant, maar vlak voor het wegfietsen hoorden we van de vrouw des huizes dat ze het hoefblad in een tuincentrum had gekocht en nu thuis gekomen besef ik me dat ze had gezegd dat de bloemen op een Zeeuwse knoop leken, dat kan ik nu wel inkomen, zeker na wat foto’s te hebben bezocht op internet. Het zit hem in de schutbladeren rond de bloemen van deze composiet die zijn bij de Japanse best lang, dus daar houden we het dan maar op. Ook blijkt de plant tweehuizig te zijn en onder het bijgoed van de Stinzenplanten te horen. De smaak van het Kleine Hoefblad ken ik van mijn anti hoestthee, het smaakt een beetje als chrysant die als smaak in de Japanse keuken voorkomt.

Misschien in de huidige tijd preventief voor Covid-19, zeker als je daarbij denkt aan de vertaling van de Latijnse naam wat neerkomt op hoestblad.
De luchtdouche op de fiets heeft ervoor gezorgd dat ik op de terugweg in elk geval weer een composieten-familiegevoel heb gekregen voor hoefbladen.
Drie portretten: De Japanse die ik graag inburger, het kleine hoefblad, het grote hoefblad.

Nu ga ik liggen in de hoop dat de hommel koninginnen er morgen, ja na 13 maart van opkikkeren en mij zoemend op laten staan.

Zojuist krijg ik een nieuwsbrief van het Milieu Educatief Centrum met een foto van een meisje die samen met haar moeder één trui aan heeft. Op 7 feb. a.s. is het warme truiendag, enkel voor vegetariërs vrees ik, het is al gauw. Stel dat het meisje, die ik zie op de foto van het MEC nu een pure veganist is, dan wil ze vast niet onder de wol van een geslacht dier.
Nu een deel uit het verhaal van Trui die ik toen nog niet kende.

Donderdag 29-3-1991.
Het is er toch van gekomen. Hier zit ik op zo’n rood plastic stoeltje in de ‘oven’ van huize Boileeau. Daar kan de wind niet zo goed komen want waaien doet het. Met de kou valt het best mee. Maar ik heb me ook heel goed ingepakt. Ik draag een hemd, een wollen hemd eroverheen, daarover een ander hemd van wol, daaroverheen een t-short met lange mouwen, hierover draag ik nog’n lange katoenen hesje, (zelfgemaakt) een lamswollen vest, ’n extra vest en een warme winterjas (van Ankie) Verder draag ik ’n majo, daarover ’n katoenen broek, (zelfgemaakt) dikke wollen sokken en gevoerde bootie-achtige schoenen met grote gespen. Pa’s reactie hierop is, of ik er dan zelf nog wel ben. Mijn reactie, welke verkoper van Beverzwerfsport kan ooit zo’n klanten-advies geven voor warme truiendag?