Voor velen is het lelietje-van-dalen een lievelingsplant.
Eerder deze maand stuitte ik op een veld vol meiklokjes.
Omdat het de lievelingsplant van mijn zus is,
zoek ik deze maand naar wetenswaardigheden over Convallaria majalis.
Dat zijn er nogal wat, wat zal ik er over schrijven?
Mei loopt al weer op zijn eind.
Eindelijk wat regen.
Convallaria verwijst naar dal en majalis naar de bloeiperiode.
Toen ik bijna in dit bloemenbed (zie foto ) trapte, kwamen er gedachten als,
“stop maar met tuinieren, hier kan niks tegenop! Stemmetje luister, juist door het tuinieren heb ik hier oog voor, geloof dat!”
Met het Christelijke geloof ben ik opgegroeid.
Gek dat ik me niet herinner dat Jezus in de bijbel de “lelie van dale” wordt genoemd.
Ook van de andere 14 keren dat deze plant in de bijbel voorkomt, herinner ik me niets.
Als ik het mijn zus vraag, citeert ze hierover vast een tekst uit de bijbel.
Is het daarom haar lievelingsplant?
Ik kan de moed niet meer opbrengen om in de bijbel te lezen.
Ik kijk naar buiten en denk,
“kom ik door de lievelingsplant van mijn zus toch weer in aanraking met die bijbel?
En dat op hemelvaartsdag!”
In April, tijdens het plukken van blaadjes daslook spookt er een gedachte,
“toch geen lelietje-van-dalen hè.”
De verwisseling in bladkenmerken zouden salades en pesto’s voorgoed verpesten.
Of erger, hartritmestoornissen veroorzaken.
Daarom kneus ik altijd een blaadje om uiengeur te kunnen bespeuren.
Ik weet dan ook gelijk hoe het met mijn neus is gesteld.
Voor het eerst, sinds corona geniet ik weer volop van geurende planten.
“Muguet de mai” de Franse naam voor de lelie, ruikt naar meer.
Ik lees in deze link: dat de etherische olie niet uit de bloemen is te halen.
Enkel chemisch.
https://www.plantennamen.info/wetenschappelijke-namen/convallaria-majalis-lelietje-van-dalen
Ik ben dankbaar dat ik nog door mijn knieën kan, voor de “echte” geur.
Een geur proberen te herinneren roept weemoed op.
Waarschijnlijk omdat ik er niet kan geraken.
Bij de accacia die ook heeft gebloeit, lijkt het te lukken, maar…
Een geur roept herinneringen op als in éénrichtingsverkeer.
Grappig dit bed van:
Absolute zuiverheid, prilheid, oprechtheid, discretie groeide niet in een dal,
maar op een hooggelegen duintje.
Zijn vroegere naam was “Lilium convallum.”
Letterlijk vertaald “lelie der dalen.”
Ook “blaat van geluk” genoemd en dan associeer ik:
Probaat middel tijdens een gifgasoorlog, eerste wereldoorlog.
Voor de tuinders.
Het “meiklokje” heeft een wortelstok.
Een deel van de wortel kan, in de juiste bodemgesteldheid, snel uitgroeien.
Deze vruchtbare kenmerken worden ook symbolisch toegeschreven aan de plant.
Ik visaliseer:
Volgend jaar, op 1 mei, hoor ik meiklokjes tinkelen.
Dan durf ik met de takjes mijn geliefden te bezoeken.
Zo niet, dan blijf ik zitten, om één van de weinige bezoekers te verwelkomen, zoals hieronder.
